Peñón de Ifach

Peñón de Ifach to skała-symbol: 332-metrowy wapienny monolit wyrastający wprost z Morza Śródziemnego, widoczny z odległości dziesiątek kilometrów i obecny na co drugiej pocztówce z Costa Blanca. To także najmniejszy park naturalny w Hiszpanii — i jedno z tych miejsc, w których „zaliczenie" widoku z dołu to dopiero połowa historii. Prawdziwe przeżycie zaczyna się na szlaku.

Szlak: dwie różne wycieczki w jednej

Droga na szczyt dzieli się wyraźnie na dwa odcinki:

• Do tunelu (dla każdego). Z wejścia do parku (koniec ulicy Isla de Formentera, nad portem) szeroka ścieżka wspina się zakosami przez sosnowy las do tunelu wykutego w skale w 1918 roku. To 30–45 minut spokojnego marszu; po drodze punkt widokowy na miasto, saliny i zatokę — dla wielu osób to wystarczający i w pełni satysfakcjonujący cel.
• Za tunelem (dla zdecydowanych). Po przejściu tunelu (ślisko! poręcz-lina pomaga) charakter zmienia się całkowicie: naturalna ścieżka po skale, miejscami z łańcuchami, ekspozycją i sypkim podłożem. Ostatnie podejście na kopułę szczytową wymaga rąk. Nagroda: 360° na całe wybrzeże — od Sierra Helady po Montgó, a przy dobrej widoczności majaczy Ibiza.

Odcinek za tunelem objęty jest limitem 300 osób dziennie i bezpłatną rejestracją online w systemie parków naturalnych Wspólnoty Walenckiej (parquesnaturales.gva.es): rezerwować można najwcześniej 10 dni przed wejściem, a przy wolnych miejscach nawet tego samego dnia — w weekendy i wakacje pula znika jednak szybko. Bez potwierdzonej rezerwacji strażnicy zawracają przy punkcie kontrolnym za tunelem. Dolny odcinek pozostaje wolny od limitów.

Praktyka: co zabrać, jak się przygotować

Buty z bieżnikiem to minimum (klapki = zawrócenie), litr wody na osobę latem, czapka — cień kończy się z lasem. Wejście i zejście zajmują łącznie 3–4 godziny ze szczytem, ok. 1,5 godziny w wariancie „do tunelu". Z małymi dziećmi i przy lęku wysokości: kategorycznie tylko dolny odcinek. Po deszczu skała za tunelem robi się niebezpiecznie śliska — przełóż wejście. Parking przy wejściu do parku jest mały; realniej zostawić auto przy porcie i podejść 10 minut. Po drodze mijasz centrum informacyjne parku (przedpołudniami) z wystawką o przyrodzie — żyje tu m.in. endemiczny goździk Ifach i kolonia mew, które w sezonie lęgowym potrafią być zaczepne.

Kiedy wchodzić

Wcześnie rano — zawsze najlepiej: chłód, puste ścieżki i poranne światło na zatoce. Złota jesień i wiosna to idealne pory na szczyt; latem start przed 8:00 albo wcale. Zimą szlak bywa najprzyjemniejszy w całym roku, o ile nie wieje — przy silnym wietrze odcinek szczytowy to proszenie się o kłopoty.

Lokalny tip

Nie licz na samotność w weekendy — za to w dzień powszedni poza sezonem potrafisz mieć szczyt dla siebie. Schodząc, odbij tuż za tunelem na mniej uczęszczaną półkę widokową po stronie północnej: widok na La Fossa i saliny z flamingami, bez nikogo w kadrze. I zostaw czas na kąpiel w Cala del Racó u stóp skały — woda w rezerwacie wokół Peñónu jest najczystsza w okolicy.

Co połączyć w pobliżu

Po zejściu czeka nagroda w porcie rybackim — świeża ryba prosto z licytacji. Skałę w pełnej krasie zobaczysz wieczorem z miradora Monte Toix, a jej rzymski kontekst poznasz przy Baños de la Reina. Flamingi z salin masz po drodze do wejścia — dosłownie. Ta sama skała to również cel wspinaczkowy — inna aktywność niż spacer tunelem na szczyt, a dla odmiany warto zobaczyć ją też z poziomu wody, kajakiem.